ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ
Η Άγρια Ζωή του Μίλφορντ Σάουντ
Φώκιες με γούνα, τα νοτιότερα ρινοδέλφινα του κόσμου, σπάνιοι πιγκουίνοι του Φιόρντλαντ, κέα, και το μαύρο κοράλλι που αναπτύσσεται παράξενα κοντά στην επιφάνεια.
Check dates and availability ↗Τι είναι πιθανό να δείτε, και τι όχι
Το Μίλφορντ είναι άγρια χώρα, και η άγρια ζωή του συμπεριφέρεται ανάλογα: ανταμείβει, αλλά ποτέ δεν ακολουθεί χρονοδιάγραμμα. Κρατήστε ρεαλιστικές προσδοκίες και δεν θα απογοητευτείτε. Οι γουνοφόρες φώκιες της Νέας Ζηλανδίας είναι σχεδόν εγγυημένες· τα ρινοδέλφινα εμφανίζονται συχνά αλλά όχι καθημερινά· οι πιγκουίνοι του Φιόρντλαντ είναι εποχικοί και ντροπαλοί· οι φάλαινες αποτελούν πραγματική σπανιότητα. Πάνω από το νερό, τα κέα κλέβουν την παράσταση στο Χόμερ Τάνελ και το δάσος βουίζει από μικρά ενδημικά πουλιά. Η μοναδική καλύτερη συμβουλή είναι να παρατηρείτε συνεχώς το νερό και τα βράχια αντί να περιμένετε να σας το πουν, και να αντιμετωπίζετε κάθε θέαμα ως δώρο και όχι ως υπόσχεση. Τίποτα εδώ δεν ταΐζεται ούτε σκηνοθετείται, και γι' αυτό ακριβώς έχει αξία όταν συμβαίνει. Ένα ζευγάρι κιάλια αξίζει τη θέση του στην τσάντα σας.
Γουνοφόρες φώκιες της Νέας Ζηλανδίας: οι πάντα σίγουρες
Οι γουνοφόρες φώκιες της Νέας Ζηλανδίας — kekeno — είναι η σταθερή εμφάνιση. Μια αποικία βγαίνει στις ακτές όλο τον χρόνο στα βράχια κοντά στο Seal Point, στη νότια πλευρά του φιόρδ, και τα σκάφη κόβουν ταχύτητα για να τις παρακολουθήσετε να απλώνονται, να ξύνονται και πού και πού να γλιστρούν στο νερό. Κυνηγήθηκαν σχεδόν μέχρι εξαφάνισης για τη γούνα τους τον δέκατο ένατο αιώνα, αλλά έχουν ανακάμψει δυναμικά και αποτελούν πλέον μια ιστορία επιτυχίας διατήρησης που μπορείτε να παρακολουθήσετε από ένα σκάφος. Στην ξηρά δείχνουν αδέξιες και μεταμορφώνονται σε κάτι μπαλετικό κάτω από το νερό. Κρατήστε την απόσταση που τηρεί ο καπετάνιος — είναι άγρια ζώα με κοφτερό δάγκωμα και κανένα ενδιαφέρον για παρέα — και απολαύστε το γεγονός ότι αυτή, τουλάχιστον, είναι μια εμφάνιση στο Milford που μπορείτε λίγο-πολύ να υπολογίζετε ό,τι καιρό κι αν κάνει.
Ρινοδέλφινα στα όρια της εξάπλωσής τους
Τα ρινοδέλφινα του Μίλφορντ είναι ξεχωριστά πέρα από τη συγκίνηση που προκαλεί η θέα τους: πρόκειται για τον νοτιότερο μόνιμο πληθυσμό του είδους παγκοσμίως, που ζει στο ψυχρό όριο της αντοχής των ρινοδέλφινων. Μια ομάδα μερικών δεκάδων περιπλανιέται κατά μήκος της ακτής του Φιόρντλαντ, μετακινούμενη ανάμεσα στα φιόρδ, οπότε βρίσκονται συχνά στο Μίλφορντ αλλά όχι πάντα. Όταν βρίσκονται εκεί, σπεύδουν συχνά να «καβαλήσουν» το κύμα της πλώρης ενός σκάφους περιήγησης — μια εμπειρία παρατήρησης άγριας ζωής ό,τι καλύτερο υπάρχει. Επειδή ο πληθυσμός είναι μικρός και μελετάται στενά, οι φορείς εκμετάλλευσης τηρούν αυστηρούς κανόνες ως προς την προσέγγιση και την ταχύτητα γύρω τους — αν το σκάφος απομακρυνθεί από τα δελφίνια, αυτό σημαίνει ότι οι κατευθυντήριες γραμμές λειτουργούν, όχι ότι σας γύρισε η τύχη. Και τα δελφίνια Ντάσκι εμφανίζονται κατά μήκος της ακτής, αλλά τα μόνιμα ρινοδέλφινα είναι εκείνα που κουβαλούν την ιστορία.
Πιγκουίνοι του Φιόρντλαντ και οι φωλιές τους στο δάσος
Δύο είδη πιγκουίνων χρησιμοποιούν το φιόρδ, και αμφότερα απαιτούν υπομονή. Οι πιγκουίνοι με λοφίο του Φιόρντλαντ — tawaki — είναι από τους πιο σπάνιους στον κόσμο, αναπαράγονται στο παράκτιο τροπικό δάσος από τον Ιούλιο περίπου έως τον Νοέμβριο· στη σεζόν μπορεί να πετύχετε κάποιον να πετάει σαν δελφίνι μέσα στο νερό ή να στέκεται σε έναν χαμηλό βράχο, αλλά είναι ντροπαλοί και εύκολα διαφεύγουν της προσοχής. Και οι μικροί πιγκουίνοι, οι μικρότεροι στον κόσμο, βρίσκονται εδώ. Οι tawaki είναι το έπαθλο: ένας από τους λίγους πιγκουίνους που φωλιάζουν σε εύκρατο δάσος αντί σε ανοιχτό έδαφος, κρυμμένοι κάτω από τα δέντρα που φτάνουν ως το νερό. Οι παρατηρήσεις είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα τύχης και χρονισμού, και ένας καλός ξεναγός φύσης αξίζει τον κόπο αν οι πιγκουίνοι είναι η προτεραιότητά σας — γνωρίζουν τη σεζόν, το φως και τα σημεία της ακτής που αξίζει να σαρώσετε με το βλέμμα.
Ο υποβρύχιος κόσμος που δεν μπορείτε να δείτε από το κατάστρωμα
Η πιο εκπληκτική άγρια ζωή στο Μίλφορντ είναι το κομμάτι κάτω από την επιφάνεια. Το σκοτεινό καπάκι γλυκού νερού του φιόρδ ξεγελά τα είδη του βυθού και τα κάνει να ζουν κοντά στην επιφάνεια — «ανάδυση βαθέων υδάτων» — έτσι το μαύρο κοράλλι, συνήθως πλάσμα μεγάλου βάθους, σχηματίζει αποικίες μέσα σε λίγα μέτρα από την επιφάνεια. Παρά το όνομά του, το ζωντανό μαύρο κοράλλι είναι λευκό, ένα λεπτεπίλεπτο δέντρο με ψιλά κλαδιά· το μαύρο είναι μόνο ο σκελετός από κάτω. Γύρω του ζουν αστέρια της θάλασσας, ανεμώνες, σφουγγάρια και ψάρια προσαρμοσμένα στο χαμηλό φως. Ένα υποβρύχιο παρατηρητήριο αγκυροβολημένο στο φιόρδ σάς επιτρέπει να κατεβείτε σε έναν θάλαμο θέασης και να παρακολουθήσετε αυτόν τον κόσμο μέσα από γυαλί χωρίς να βραχείτε — ο ευκολότερος τρόπος να καταλάβετε ότι το δράμα στο Μίλφορντ δεν σταματά στη γραμμή του νερού. Απλώς γίνεται πιο παράξενο από κάτω.
Η Κέα, και τα πουλιά του δάσους
Ο κλόουν του Μίλφορντ είναι ο κέα, ο μοναδικός αλπικός παπαγάλος στον κόσμο — ελιόχρωμος με μια λάμψη πορτοκαλί κάτω από το φτερό, άγρια έξυπνος και διαβόητος γύρω από τη Σήραγγα Χόμερ, όπου δουλεύει τα αυτοκίνητα που περιμένουν στην ουρά, ξεγυμνώνοντας τα λαστιχένια διακοσμητικά και ανοίγοντας αφύλαχτες τσάντες. Είναι απειλούμενος και προστατευόμενος, και το τάισμά του, όσο κι αν ικετεύει, προκαλεί πραγματική ζημιά· κρατήστε το αυτοκίνητό σας κλειστό και το φαγητό σας μακριά. Στο δάσος, αφουγκραστείτε τον bellbird και τον tui, το ήμερο ρομπίν του Νότιου Νησιού που πλησιάζει με μικρά πηδηματάκια τους περιπατητές, το fantail που πετάει για έντομα και τον μεγάλο, θορυβώδη kaka στις οξιές. Ψηλά μπορεί να διακρίνετε ένα γεράκι της Νέας Ζηλανδίας. Είναι ένα ηχητικό τοπίο όσο και θέαμα — το δάσος του Φιόρντλαντ είναι ένα από τα πιο πλούσια σε πουλιά μέρη που απομένουν στη χώρα.