TRASA SAMOCHODOWA
Droga Milford — przystanek po przystanku
119 km z Te Anau to połowa całego przeżycia: dolina Eglinton, Mirror Lakes, Monkey Creek, tunel Homer, kea i wąwóz The Chasm.
Check dates and availability ↗Ta droga to nie transfer
Droga Milford — ostatnie 119 km drogi krajowej nr 94 z Te Anau — to jedna z najwspanialszych tras samochodowych na świecie, a traktowanie jej jako martwego czasu między Queenstown a łodzią to najczęstszy błąd odwiedzających. Wznosi się od krainy jezior przez lasy bukowe i doliny polodowcowe, aż góry całkowicie się zamykają, i co dwadzieścia minut daje powód, by się zatrzymać. Między Te Anau a Milford nie ma stacji benzynowej, więc zatankuj przed wyjazdem, a wskaźnik wypadków z obrażeniami na tej drodze znacznie przewyższa średnią krajową — jest wąska, spektakularna i podatna na gwałtowne zmiany pogody. Daj jej czas. Zorganizowana wycieczka w małej grupie w dużej mierze właśnie tu udowadnia swoją wartość, bo kierowca, który pokonuje tę trasę codziennie, wie, które przystanki wynagrodzą dwadzieścia minut w dzisiejszych warunkach, a które nie.
Te Anau i wjazd do doliny Eglinton
Za Te Anau Downs autostrada wjeżdża do doliny Eglinton Valley — szerokiej, płaskodennej doliny polodowcowej, w której droga biegnie idealnie prosto pod ścianami zalesionych gór; to klasyczna dolina w kształcie litery U, podręcznikowy dowód na obecność lodu, który niegdyś ją wypełniał. Na równinach doliny znajduje się znane miejsce postojowe, gdzie trawa ciągnie się aż do gór po obu stronach; przy odpowiednim świetle to jedno z najczęściej fotografowanych miejsc na całej trasie. Ten odcinek to także moment, w którym czujesz przejście od kęp traw i terenów rolniczych wokół Te Anau do głębokiego Fiordlandu: las gęstnieje, szczyty się wyostrzają, a sygnał telefoniczny znika na resztę dnia. To nadaje ton wszystkiemu, co nastąpi, i nagradza wolne, niespieszne przemierzanie.
Mirror Lakes i Lake Gunn
Dwa krótkie przystanki wyróżniają się w środkowej części trasy. Mirror Lakes to pięciominutowa kładka prowadząca do niewielkich jezior kettle, które w bezwietrzny dzień dają nieskazitelne, odwrócone odbicie Earl Mountains — jest nawet tablica ustawiona tak, by można ją było odczytać w odbiciu. Wiatr lub deszcz niweczą ten efekt, więc to propozycja na spokojny poranek. Nieco dalej Lake Gunn leży w dojrzałym lesie czerwonego buku, a krótka ścieżka Lake Gunn Nature Walk prowadzi przez drzewa obwieszone mchem, pełne ptasiego śpiewu — rudziki, wachlarzówki i, przy odrobinie szczęścia, papugowate kaka. To szybkie przystanki, a nie cele same w sobie, ale to właśnie one pokazują Fiordland na poziomie gruntu, pomiędzy wielkimi widowiskowymi widokami z drogi.
The Divide, Monkey Creek i wspinaczka na Homer
The Divide to najniższa przełęcz wschód–zachód w Alpach Południowych i punkt startowy popularnych całodniowych wędrówek, takich jak Key Summit, gdzie kilkugodzinne podejście otwiera panoramę na trzy systemy dolin. Za nią droga opada w stronę górnego Hollyford, a następnie wznosi się ku Homer Saddle — i tu krajobraz staje się prawdziwie alpejski: goła skała, doliny zawieszone, wodospady spływające po stromych ścianach, a wiosną wielkie pola śniegu nad drogą. Monkey Creek, zasilany lodowcem strumień przy szosie, to tradycyjne miejsce postoju, by napełnić butelkę jedną z najczystszych wód, jakich kiedykolwiek spróbujesz. Potem ściany doliny zbiegają się w czymś, co wygląda na kompletny ślepy zaułek — lita ściana gór bez widocznego przejścia.
Tunel Homer i kea
Przejściem jest tunel Homer: 1,2 km wydrążone prosto przez skałę, jego wschodni portal na wysokości 945 metrów, opadający ze spadkiem około 1:10 w stronę Milford. Prace rozpoczęto w 1935 roku i ukończono dopiero w 1954 — jest niewyłożony, surowy, słabo oświetlony i stromy, a wjazd do niego przypomina wchodzenie w głąb samej góry. W szczycie lata światła drogowe przepuszczają ruch w jednym kierunku naraz, co oznacza oczekiwanie do około 20 minut przy portalu — i właśnie podczas tego oczekiwania większość ludzi spotyka kea: bezczelne alpejskie papugi, które patrolują parking, badając lusterka i gumowe elementy z prawdziwym zamiarem. Nie karm ich — to im szkodzi i utrwala nawyk, który prowadzi do śmierci na drodze. Zimą światła są wyłączone, ponieważ oczekiwanie w kolejce przy ryzyku lawinowym nie jest bezpieczne.
Dolina Cleddau i The Chasm
Wyjazd po stronie Milford to jedno z wielkich objawień podróżowania: droga serpentynami opada do doliny Cleddau, las deszczowy strefy umiarkowanej zamyka się nad głową, wszędzie wodospady po deszczu. Jedynym przystankiem, którego nie można pominąć, jest The Chasm — dziesięciominutowy spacer przez las do kładek nad rzeką Cleddau, gdzie woda wywierciła i wyrzeźbiła skałę w gładkie kotły i tunele; hałas i siła w ciasnej skalnej szczelinie są wstrząsające, zwłaszcza przy wezbraniu. Stąd już krótki odcinek do samego fiordu. Jeśli dobrze zaplanowałeś czas, przybywasz, gdy ściany Milford otwierają się przed tobą, a łódź czeka; jeśli się spieszyłeś, przegapiłeś sens, bo przybycie ma sprawiać wrażenie zapracowanego na wszystko, przez co droga kazała ci przejechać.