DE RIT
De Milford Road, stop voor stop
De 119 km vanaf Te Anau is de helft van de beleving: de Eglinton Valley, Mirror Lakes, Monkey Creek, de Homer Tunnel, de kea's en de kloof bij The Chasm.
Check dates and availability ↗De weg is geen transfer
De Milford Road — de laatste 119 km van State Highway 94 vanaf Te Anau — is een van de mooiste autoritten ter wereld, en hem behandelen als dode tijd tussen Queenstown en de boot is de meest voorkomende fout die bezoekers maken. De weg klimt van merengebied door beukenbos en gletsjerdalen tot de bergen zich volledig sluiten, en elke twintig minuten biedt een reden om te stoppen. Er is geen benzine tussen Te Anau en Milford, dus tank voordat je vertrekt, en het letselongevalspercentage op deze weg ligt ruim boven het landelijk gemiddelde — smal, spectaculair en gevoelig voor snel wisselend weer. Geef het tijd. Een begeleide kleine-groepsreis verdient hier veel van zijn waarde, want een chauffeur die de weg dagelijks rijdt, weet welke stops vandaag twintig minuten waard zijn en welke niet.
Te Anau en de Eglinton Valley in
Voorbij Te Anau Downs komt de snelweg de Eglinton Valley binnen, een brede, vlakke glaciale trog waar de weg kaarsrecht loopt onder muren van beboste bergen — een klassieke U-vormige vallei, een schoolvoorbeeld van het ijs dat hem ooit vulde. Er is een bekende parkeerplaats op de valleivlakte waar het gras aan beide kanten tot aan de bergen reikt; in het juiste licht is dit een van de meest gefotografeerde plekken van de hele rit. Op dit stuk voel je ook de overgang van de graspollen en het boerenland rond Te Anau naar het diepe Fiordland: het bos wordt dichter, de pieken scherper en het telefoonsignaal verdwijnt voor de rest van de dag. Het zet de toon voor alles wat volgt, en het beloont een langzame, onthaaste doortocht.
Mirror Lakes en Lake Gunn
Twee korte stops springen eruit in het middendeel. Mirror Lakes is een boardwalk van vijf minuten naar een reeks kleine ketelmeren die op een windstille dag een perfect omgekeerde weerspiegeling van de Earl Mountains tonen — er staat zelfs een bord geplant dat in de weerspiegeling leesbaar is. Wind of regen verpest het effect, dus het is iets voor een rustige ochtend. Even verderop ligt Lake Gunn in volwassen rode beukenbos, en de korte Lake Gunn Nature Walk slingert door met mos behangen bomen vol vogelzang — roodborstjes, waaierstaarten en, met wat geluk, de papegaaiachtige kaka. Dit zijn snelle stops rather dan bestemmingen, maar juist zij laten je Fiordland op grondniveau zien, tussen de grote uitzichten vanaf de weg.
The Divide, Monkey Creek en de klim naar Homer
The Divide is de laagste oost-westpas in de Southern Alps en het startpunt van populaire dagwandelingen zoals Key Summit, waar een klim van een paar uur een panorama over drie valleisystemen opent. Voorbij de pas daalt de weg af naar de bovenloop van de Hollyford en slingert dan omhoog naar de Homer Saddle, en hier wordt het landschap echt alpien: kale rots, hangende valleien, watervallen die langs loodrechte wanden naar beneden draden en in het voorjaar grote sneeuwvelden boven de weg. Monkey Creek, een gletsjergevoede beek naast de snelweg, is een traditionele stop om een fles te vullen met ongeveer het schoonste water dat je ooit zult drinken. Dan komen de valleiwanden samen bij wat eruitziet als een complete doodlopende weg — een solide muur van bergen zonder zichtbare doorgang.
De Homer Tunnel en de kea
De doorgang is de Homer Tunnel: 1,2 km dwars door de rots geboord, met de oostelijke ingang op 945 meter, dalend met ongeveer 1:10 helling richting Milford. Het werk begon in 1935 en was pas voltooid in 1954 — de tunnel is onbekleed, ruw uitgehouwen, zwak verlicht en steil, en erin rijden voelt als de berg zelf binnengaan. In het hoogseizoen houden verkeerslichten één richting tegelijk tegen, een wachttijd van maximaal ongeveer 20 minuten bij de ingang, en juist bij dat wachten ontmoeten de meeste mensen de kea: de brutale alpiene papegaaien die de parkeerplaats afpatrouilleren en zijspiegels en rubberstrips met echte intentie inspecteren. Voer ze niet — het schaadt hen en moedigt de gewoonte aan die hen op de weg het leven kost. In de winter staan de lichten uit, want wachten onder lawinegevaar is niet veilig.
De Cleddau Valley en The Chasm
Bij het uitkomen aan de Milford-kant volgt een van de grote onthullingen van het reizen: de weg daalt in haarspeldbochten af naar de Cleddau Valley, gematigd regenwoud sluit zich boven je hoofd en na regen zijn er overal watervallen. De enige stop die je hier niet mag overslaan is The Chasm, een boswandeling van tien minuten naar voetbruggen over de Cleddau River, waar het water de rots heeft uitgeboord en gebeeldhouwd tot gladde kolkgaten en tunnels — het geluid en de kracht in een nauwe stenen sleuf zijn verbluffend, vooral bij hoogwater. Van daaraf is het een kort stukje naar het fjord zelf. Als je het goed hebt getimed, kom je aan terwijl de wanden van Milford zich voor je openen en de boot wacht; als je hebt gehaast, heb je het punt gemist, want de aankomst hoort te voelen als verdiend door alles waar de weg je doorheen heeft laten rijden.